Strona główna | | Aktualności  | | Fotogaleria | | Księga gości | |

„Niechaj zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię...”

Współczesny świat dużo uwagi skupia na duchu człowieka, proponuje spirytualistyczne praktyki, skierowane na uwolnienie ducha z ciała, niektórzy zaś posuwają się aż do wywoływania duchów za pomocą magii. W tym kontekście jest łatwo zatracić prawdę o Duchu Świętym. Kim właściwie On jest? W tym miejscu warto sięgnąć do Katechizmu Kościoła Katolickiego: „Duch Święty jest jedną z Osób Trójcy Świętej, współistotny Ojcu i Synowi i „z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę” (KKK 685).

Pojęcie „Duch” jest tłumaczeniem hebrajskiego słowa Ruah, które przede wszystkim oznacza tchnienie, powietrze, wiatr. Z drugiej strony, Duch i Święty to przymioty Boże wspólne Trzem Osobom Boskim. Łącząc jednak te dwa pojęcia, Pismo święte, liturgia i język teologiczny określają niewymowną Osobę Ducha Świętego, unikając możliwej dwuznaczności z innym sposobem posługiwania się pojęciami „duch” i „święty” (por. KKK 691). W Piśmie św. można znaleźć również inne określenia Ducha Świętego: Duch obietnicy (Ef 1,), Duch przybrania za synów (Ga 4, 6), Duch Chrystusa (Rz 8, 11), Duch Pana (2 Kor 3, 17), Duch Boży (1 Kor 6, 11), Duch chwały (1 P 4,14).

W Biblii również można odczytać pewną symbolikę Ducha Świętego: wodę (działanie Ducha Świętego w sakramencie chrztu – narodzenie do życia Bożego), namaszczenie (w sakramencie bierzmowania realizuje w człowieku „pełnie Chrystusa”(Ef 4, 13), ogień (symbolizuje przekształcającą energię dzieł Ducha Świętego, w postaci języków ognia zstąpił na Maryję i Apostołów w dzień Pięćdziesiątnicy), obłok i światło (objawia Boga żywego i zbawiającego, osłaniając Jego chwałę; najczęściej ukazany w Starym Testamencie, gdy Mojżesz wstępuje na Synaj, nad Namiotem Spotkania, podczas wędrówki przez pustynie oraz poświęcenie Świątyni Salomona, w Nowym zaś – zstępuje On na Maryję Dziewicę i osłania Ją „swoim cieniem”, by poczęła i urodziła Jezusa (Łk 1, 35), ukazuje się na Górze Przemienienia oraz w dzień Wniebowstąpienia.), pieczęć (wskazuje na niezatarte znamię namaszczenia Ducha Świętego w sakramentach chrztu, bierzmowania i kapłaństwa, wskazuje na charakter tych sakramentów, iż nie mogą być powtarzane), rękę (wkładając ręce Jezus uzdrawia chorych, błogosławi, później Apostołowie w Jego imię udzielali daru Ducha świętego i uzdrawiali), palec (Prawo Boże zostało napisane na kamiennych tablicach „palcem Bożym” (Wj 31, 18) oraz Jezus „palcem Bożym wyrzuca złe duchy” (Łk 11, 20), gołębicę (gdy Chrystus wychodzi z wody po swoim chrzcie, zstępuje na Niego Duch Święty w postaci gołębicy i spoczywa na Nim. Właśnie ten symbol na oznaczenie Ducha Świętego jest tradycyjny w ikonografii chrześcijańskiej) (por. KKK 694-701).

Będąc jeszcze wśród swoich uczniów Jezus niejednokrotnie zapowiadał Ducha Świętego, nazywając Go „Parakletem”, co tłumaczy się jako „Pocieszyciel”. Nazywał Go również „Duchem Prawdy” (J 16,13). A właśnie o jaką prawdę chodzi? Duch Święty ma za zadanie ukazać i przekonać świat o grzechu (por. DeV 27). Lecz nie oznacza to, że za pośrednictwem Osoby Bożej świat zostanie skazany na potępienie i zagładę. Duch Święty ma przekonać ludzi o ich grzesznej i ułomnej naturze, która została okaleczona przez grzech pierworodny. A jednocześnie ma ukazać ludziom dar zbawienia, przekazać prawdę o miłosierdziu Boga, gdyż On tak umiłował świat, że wydał swego Jednorodzonego Syna na cierpienie i śmierć, aby każdy mógł dostąpić zbawienia i stać się dzieckiem Bożym.

Następna nie mniej ważna rola, którą pełni Trzecia Osoba Boża jest ożywienie wiary, gdyż jej poznanie jest możliwe tylko w Duchu Świętym. Podobnie jak Apostołów Duch Święty napełnił odwagą i mocą, by głosili orędzie zbawienia, tak i w nas uaktualnia prawdy zawarte w Słowie Bożym, napełnia nadzieją na życie wieczne i ożywia wiarę, by owocowała w czynach codzienności. Wiara chrześcijańska bowiem nie ogranicza się tylko do przeżywania Świąt, lecz jest codziennym świadectwem kroczenia drogą zbawienia do Domu Ojca przez swe życie w wybranym powołaniu.

Warto jednak pamiętać, iż Duch Święty nie jest jakąś magiczną siła czy udanym zaklęciem, które pozwoli na poznanie tajemnic świata i sukces w opanowaniu języka. Jego darów nie można otrzymać na żądanie lub kupić. Duch Święty objawi swą moc tylko w tym człowieku, który będzie otwarty na Jego dary. Człowiek jest Bożym stworzeniem obdarowanym rozumem i wolna wolą. Bóg nie może zniszczyć tej wolności, dlatego napełni tylko serce pragnące tego. Również trwając uparcie w grzechu, marnie oczekuje się darów Osoby Bożej, gdyż „Duch Święty zstępuje do oczyszczonego serca ochrzczonych i w nim przebywa” (KKK 701). Człowieka pokornego serca Duch Święty poprowadzi do poznania Odkupiciela i przyjęcia synostwa od Ojca.

Czy chcesz stać się świątynią Ducha Świętego, aby w tobie objawił swa moc? – Odpowiedź należy od ciebie...

Modlitwa do Ducha Świętego

Przyjdź Duchu Święty,
Przemień nasze wewnętrzne napięcie
w święte odprężenie.
Przemień nasz niepokój
w kojącą ciszę.
Przemień nasze zatroskanie
w spokojną ufność.
Przemień nasz lęk
w nieugiętą wiarę.
Przemień naszą gorycz
w słodycz Twej łaski.
Przemień mrok naszych serc
w delikatne światło.
Przemień naszą obojętność
w serdeczną życzliwość.
Przemień naszą noc
w Twoje światło.
Przemień zimę naszych dusz
w Twoją wiosnę.
Wyprostuj nasze krzywe drogi,
Wypełnij naszą pustkę
Oczyść nas z pychy
Pogłębij naszą pokorę,
Rozpal w nas miłość,
Zgaś w nas zmysłowość.
Spraw, abyśmy widzieli siebie,
jak Ty nas widzisz,
Abyśmy mogli poznać Ciebie,
jak to obiecałeś.
i byli szczęśliwi
według słowa Twego
Błogosławieni czystego serca,
albowiem oni Boga oglądać będą.

Amen.