Strona główna | | Aktualności  | | Fotogaleria | | Księga gości | |

Kontakt

Kalendarium

Historia Fundacji Jana     Pawła II

Historia Domu

Listy Papieskie

Zarząd

Pracownicy

Biuletyn

Historia Domu Fundacji Jana Pawła II w Lublinie

       Fundacja Jana Pawła II jest watykańską fundacją założoną w 1981 roku przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Od 1990 roku realizuje ona program stypendialny w Lublinie na rzecz studentów z Europy Środkowej i Wschodniej. W głównej mierze jest on skierowany do ludzi świeckich, którzy stanowią 90% ogólnej liczby stypendystów.

Kompleksowa działalność Domu Fundacji Jana Pawła II w Lublinie zmierza do przygotowania inteligencji z krajów Europy Środkowej i Wschodniej, która - wszechstronnie wykształcona i dojrzała religijnie - włączy się w odbudowę zniszczonych przez system komunistyczny społeczeństw. Historie życia byłych stypendystów pozwalają stwierdzić, iż cel ten jest realizowany. Po skończeniu studiów podejmują oni różnoraką pracę zarówno w instytucjach kościelnych: kurie diecezjalne i sądy biskupie (w Grodnie, Pińsku, Ostrawie, Nitrze, Koszycach), seminaria duchowne (w Grodnie, Pińsku, Wilnie, Nitrze, Spiskiej Kapitule, Lwowie, Gródku Podolskim, Tbilisi), instytuty katechetyczne (w Gródku Podolskim, Baranowiczach, Wilnie, Grodnie), wyższe szkoły (w Trnavie, Różomberoku, Lwowie, Tarnopolu, Iwanofrankowsku, Kijowie, Tbilisi), poradnie życia rodzinnego, media katolickie, jak i świeckich: szkoły, ośrodki wychowawcze, poradnie psychologiczne, konsulaty polskie, przedsiębiorstwa.

       W ciągu 14 lat działalności stypendialnej z pomocy Fundacji Jana Pawła II skorzystało 425 osób (pierwsi studenci otrzymali stypendia w 1990 r.). Z tej liczby 311 to osoby, które przez część lub cały okres studiów były stypendystami Fundacji i ukończyły studia z uzyskaniem tytułu naukowego. Pozostała liczba to osoby, które zrezygnowały ze stypendium bądź zostało im ono odebrane, a także osoby, które otrzymały stypendia badawcze i inną pomoc na krótki okres czasu. Wiele z tych osób również ukończyło studia uzyskując tytuły naukowe.

       Wszyscy stypendyści (425 osób), którzy w jakiś sposób przeszli przez Fundację pochodzili z następujących krajów:

Ukraina - 173

Białoruś - 99

Rosja - 39

Litwa - 34

Słowacja - 29

Kazachstan - 10

Czechy - 9

Węgry - 8

Łotwa - 7

Estonia - 7

Mołdawia - 4

Bułgaria - 3

Gruzja - 2

Chiny - 1

       Wśród 311 osób, które ukończyły studia, uzyskując tytuł naukowy byli obywatele następujących państw:

Ukraina - 128

Białoruś - 67

Litwa - 29

Słowacja - 28

Rosja - 25

Łotwa - 7

Estonia - 4

Czechy - 8

Kazachstan - 6

Mołdawia - 4

Węgry - 3

Bułgaria - 1

Gruzja - 1

       Wśród byłych stypendystów Fundacji jest już 3 profesorów, 38 doktorów, 32 licencjuszy i 243 magistrów. Kilka osób posiada tytuły naukowe z dwóch dziedzin. Wśród 28 byłych stypendystów ze Słowacji jest aż 3 profesorów, 9 doktorów i 9 licencjuszy.

       Najwięcej osób ukończyło studia teologiczne.

       Pozostałe kierunki w kolejności malejącej popularności to: psychologia, filologia polska, prawo kanoniczne, historia, ekonomia, muzykologia, filozofia, pedagogika, socjologia, prawo, historia sztuki, filologia klasyczna, filologia germańska, filologia słowiańska, marketing i zarządzanie, a także medycyna i nauki o rodzinie.

       Obecnie, w roku akademickim 2004/05, Fundacja Jana Pawła II umożliwia studiowanie 158 osobom, w tym 15 osób jest na studiach doktoranckich. Studenci pochodzą z 7 krajów: Ukraina (76), Białoruś (45), Litwa (27), Kazachstan (5), Rosja (2), Mołdawia (2), Turkmenistan (1).

Studiują następujące kierunki: teologia (31), psychologia (27), ekonomia (25), pedagogika (13), filologia polska (10), muzykologia (10), socjologia (9), zarządzanie i marketing (9), historia (7), filologia angielska (5), prawo kanoniczne (3), filozofia (3), filologia germańska (2), historia sztuki (1), ochrona środowiska (1), dziennikarstwo (1), architektura krajobrazu (1).

       W 2004 roku przypadła dziesiąta rocznica poświęcenia Domu Fundacji Jana Pawła II w Lublinie.

       Dom Fundacji w Lublinie to miejsce zamieszkania i placówka duszpastersko-formacyjna przeznaczona dla stypendystów Fundacji, pochodzących z krajów byłego obozu socjalistycznego, którzy podejmują studia wyższe w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Za pośrednictwem Domu w Lublinie Fundacja podejmuje dzieło propagowania kultury chrześcijańskiej i wiary katolickiej tam, gdzie przez lata Kościół był prześladowany i programowo niszczony.

       Dom w Lublinie został zbudowany dzięki wielkiej pomocy finansowej Fundacji Connelly z Filadelfii i zaangażowaniu polonii amerykańskiej. Sam pomysł wybudowania domu zrodził się u ks. dra hab. Mariana Radwana i on sprawował nadzór nad jego realizacją. Budowę rozpoczęto w maju 1992 r. a ukończono we wrześniu 1993 r. 13 października 1994 roku miało miejsce uroczyste poświęcenie domu. Dokonał tego ks. abp Szczepan Wesoły, Przewodniczący Rady Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II. Pierwszym dyrektorem Domu został ks. M. Radwan.

       Dom w Lublinie pełni różnorodne funkcje. Mieszka tu 98 stypendystów w pokojach dwu - i jednoosobowych z łazienkami. Zatrzymują się w nim także stypendyści studiów zaocznych. Ponadto dom jest miejscem pracy duszpasterskiej prowadzonej wśród stypendystów.

      W domowej kaplicy pod wezwaniem Św. Cyryla i Metodego stypendyści spotykają się na Eucharystii i różnych nabożeństwach, uczestniczą w cotygodniowej katechezie, gromadzą się na wspólnym przeżywaniu świąt. Dom w Lublinie to także miejsce spotkań stypendystów z poszczególnych państw, odprawiane są dla nich Msze św. w ich ojczystych językach. Tutaj organizowane są kursy języka angielskiego, niemieckiego i włoskiego.

       Przy wyborze swoich stypendystów Fundacja Jana Pawła II współdziała bardzo ściśle z odradzającym się Kościołem na Wschodzie. Młodzież, która trafia do Fundacji jest kierowana przez księży proboszczów i posiada rekomendacje od swoich księży biskupów.

        W ostatnich latach zgłasza się corocznie ponad 200 osób. Z tej grupy Komisja Stypendialna wybiera 30 osób, które kieruje na kurs przygotowawczo-kwalifikacyjny. Trwa on siedem tygodni, a zajęcia prowadzone przez pracowników KUL i Politechniki Lubelskiej obejmują: język polski, przedmiot kierunkowy w zależności od kierunku studiów (matematyka, biologia, wprowadzenie do filozofii, historia, literatura polska) i język angielski lub niemiecki. Celem kursu jest przygotowanie stypendystów do podjęcia studiów; umożliwia im zapoznanie się z polskim słownictwem naukowym, uczy sporządzania notatek, streszczeń czy pisania recenzji. Kurs pozwala także na integrację z nowym środowiskiem i umożliwia lepsze poznanie się przyszłych stypendystów. Zajęcia kończą się egzaminem i w zależności od jego wyników, podejmowana jest ostateczna decyzja o przyznaniu stypendium Fundacji Jana Pawła II. Ten dość długi i trudny sposób rekrutacji pozwala jednak wybrać najlepszych i stawiać wysokie wymagania w czasie studiów.

       Program Stypendialny Fundacji Jana Pawła II w Lublinie od początku prowadzą księża sercanie. Jego twórcą był ks. dr hab. Marian Radwan, socjolog i historyk. Ks. Radwan dobrze znał religijną sytuację w krajach Związku Radzieckiego. Wyjeżdżał tam bowiem w latach 70- i 80- tych. Dotarł i do Kazachstanu i Rosji. Był także na Ukrainie, Litwie i Białorusi. Chciał poznać ten Kościół, zobaczyć co się stało z tymi ludźmi, jak oni żyją. Widział też wyraźnie, że to wszystko nie jest przypadkiem, że ma do spełnienia pewną misję. Gdy powstała w Rzymie Fundacja Jana Pawła II, a w jej ramach Polski Instytut Kultury Chrześcijańskiej ks. Marian Radwan został jego dyrektorem Świadomy był tego, że działalność Instytutu musi być skierowana przede wszystkim na Wschód. Był tym właściwym człowiekiem znającym realia świata komunistycznego. Z grupą współpracowników rozpoczynał od organizowania spotkań, sympozjów, przygotowywania publikacji. W 1990 roku udał się w kolejną podróż na Wschód, do Nowosybirska. Tam spotkał księdza, który poprosił o 10 stypendiów na studia w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Po powrocie, niedługo potem znalazł się u Ojca Świętego. Powiedział wtedy o prośbie księdza z Nowosybirska. Zamiast 10 stypendiów otrzymał 50. W ten sposób zaczęła się działalność stypendialna Fundacji. Ks. Radwan tak mówi o jej celu: Fundacja ta powstawała tylko po to, by nieść kulturę chrześcijańską tamtym ludziom. A dziś kultura chrześcijańska to nie tylko pacierz, to uczciwość kompetencji zawodowej, to doskonała znajomość wybranych kierunków studiów. Nikt nie jest dobrym chrześcijaninem, jeśli tylko pacierz mówi, a nie umie dobrze pracować, prawo przestrzegać i kochać własny kraj. To jest ewangelizacja. Po to powstawała Fundacja i cała ta inicjatywa, żeby rośli ludzie, którzy niosąc słowo Boże, będą przekształcać tamte kraje. Rozwój liczby stypendystów i zadania formacyjno-wychowawcze wobec nich wymagały zbudowania domu, w którym mogliby mieszkać stypendyści i który można by realizować cele postawione przed Fundacją. Budowę rozpoczęto w maju 1992 roku, a już w 1993 zamieszkali w nim stypendyści.. Ks. Radwan został pierwszym jego dyrektorem. Współpraca Fundacji Jana Pawła II i prowincji polskiej księży sercanów przybrała formalne kształty w 1995 roku, kiedy podpisano umowę na prowadzenie Domu Fundacji w Lublinie i kierowanie programem stypendialnym. Od 10 lat prowadzi to z ramienia sercanów ks. Ryszard Krupa. W ostatnich pięciu latach współpracowali z nim ks. Marek Romańczyk (1999-2002) i ks. Paweł Krok (2002-2004).

       Działalność stypendialna Fundacji Jana Pawła II przynosi dobre owoce, pomaga młodym, pracowitym ludziom otrzymać solidne wykształcenie wraz z formacją chrześcijańską. Okazuje się, że osoby te mają niemały udział w pracy na rzecz rozwoju swoich krajów, są zatrudniane na ważnych stanowiskach w instytucjach kościelnych i świeckich. Cel Fundacji jest więc realizowany. Ojciec Święty, podczas uroczystego spotkania z pracownikami i dobroczyńcami Fundacji Jana Pawła II z okazji 25-lecia Pontyfikatu, powiedział: Najbardziej cenne jest jednak to dzieło, które na stałe zostawia ślad w sercach i umysłach młodych ludzi. Dzięki Fundacji setki studentów z dawnych krajów komunistycznych mogły skorzystać ze stypendiów naukowych i ukończyć w Polsce studia w różnych dyscyplinach. Powracają oni do swych rodzinnych krajów, aby tam służyć swoją wiedzą i świadectwem wiary tym, którzy przez lata byli pozbawieni dostępu do nauki i szeroko rozumianej kultury inspirowanej duchem Ewangelii. Kilkakrotnie dane mi było spotkać tych młodych ludzi i nigdy nie opuszczało mnie przekonanie, że stanowią oni skarb, z którego możemy być dumni.